Ptak wyklęty

Gołębie są w stanie zapamiętać bardzo wiele punktów orientacyjnych – o wiele więcej niż większość ludzi – i na ich podstawie, po zatoczeniu kilku kół lub łuków, odnaleźć drogę. Pomaga im w tym wzrok, który jest o wiele doskonalszy niż nasz. Niektórzy utrzymują, że gołębie są w stanie wypatrzeć z wysokości punkty oddalone nawet o 100 km.

Barwny świat plujkowatych

Głowa wcale nie jest częścią ciała najważniejszą i niezbędną do życia… przynajmniej larwom plujek. Chociaż u niektórych z nich możemy się spotkać z pozostałością po puszcze głowowej, to jednak u większości nie znajdziemy nawet najmniejszego śladu po jej obecności.

Nieobyczajny ptak

Wieczni kawalerowie zajmują rozległe obszary, nakładające się na terytoria kilku panien. One z kolei nie są przywiązane do jednego kawalera i spotykają się na schadzkach ze wszystkimi okolicznymi chłopakami, o ile ci przypadną im do gustu. To sprawia, że niekiedy każdy pisklak w gnieździe ma innego ojca.

Goście

Szukają mnie. Szukają. Muszę się wcisnąć w kąt, nie mogą mnie zobaczyć. Już zaglądają pod stół. Zaglądają pod szafę. Zaglądają tutaj! Pod łóżko!

Dzieciństwo w świecie zwierząt

Zwykle w grupie wilków jest jeden, który spełnia rolę piastuna. Może to być jakiś wujek albo ciocia. Taki wilk wyróżnia się nadzwyczajną cierpliwością, bo małe wilczki, podobnie jak dwunożne dzieci, strasznie lubią psocić, a do tego chcą poznawać świat i co chwila czegoś szukają po okolicy.

Majówka ze sprężykami

Samce niektórych gatunków sprężyków charakteryzują się pokaźnymi, grzebieniastymi czułkami. Najbardziej znany jest zaciosek grzebykoczułki, który wyróżnia się zielonkawym lub miedzianym połyskiem ciała. Znaleźć go można na leśnych, wilgotnych polanach, gdzie samczyki przesiadują na źdźbłach traw, czasami przelatując między nimi.

Złotooka

Płazy są najszybciej zanikającą grupą kręgowców, a ten zasmucający proces dotyczy również Polski. Przepuszczalna skóra płazów czyni je podatnymi na wchłanianie zanieczyszczeń z wody i powietrza. Przekształcanie siedlisk również ma dla nich zgubne skutki.

Nie trafiłeś na dudka

Nieodłącznym, ułatwiającym rozpoznawanie atrybutem dudka jest jego czubek, który ptak przy każdym, nawet najmniejszym podnieceniu rozkłada i składa. Dudek czyni tak nie tylko celem przypodobania się współmałżonkowi, ale też w zaniepokojeniu, np. kiedy napotka człowieka. Nasi przodkowie myśleli zapewne, że ptak się przed nimi przechwala, stąd utrwalone w polszczyźnie powiedzenie „każdy dudek ma swój czubek”.