Ryby z hodowli w basenie Tesco są w stanie nagle popłynąć w górę sztucznej rzeki na środku pustyni, jeżeli tylko burżuazyjna energia i bermanowska wiara w sukces połączą się z siłą autentycznej, międzykorporacyjnej miłości. Ktokolwiek nie pragnie łososia na pustyni jest po prostu złym człowiekiem.

Powiedzmy sobie jasno: peryferyjna demokracja jest jedynie formą, pod którą skrywają się interesy grup czerpiących profity z naszej żałosnej kondycji. Grupy owe będą walczyć o utwierdzenie neokolonialnej pozycji Polski, a wzmocnienie państwa jest im nie na rękę.

Tej zimy Budimex w ramach ocieplania wizerunku wylał dla mieszkańców Czyżyn wodę i urządził lodowisko. Czy jednak ten miły gest nie oznacza w gruncie rzeczy, że zarówno starzy mieszkańcy Czyżyn, jak i szczęśliwcy, którzy kupią mieszkania na osiedlu Avia, zostaną na lodzie?

Cel emerytalnej „reformy” (której „sukces”, po farsie „negocjacji koalicyjnych” oraz skandalu, jakim było odrzucenie projektu referendum, wydaje się przesądzony) jest prosty – zmniejszyć ilość pieniędzy wydawanych na emerytury. Kropka. Uzasadnieniem dla tego rozwiązania ma być, jak to zwykle w takich przypadkach bywa, brak pieniędzy.

Tak właśnie postąpił Thrun. Nie rozpoczął serii debat uniwersyteckich, na których ludzie w praktyce zgadzający się na obecny system będą podawać kolejne argumenty wskazujące na jego słabości, dzięki czemu będą mogli zdobyć wewnątrz niego lepszą pozycję. Nie, Thrun po prostu stworzył nowy model studiowania

Aby odbudować siłę zarówno na własnym podwórku, jak i w polityce europejskiej, polska lewica powinna stać na czele działań na rzecz prawdziwej alternatywy: integracji (i federalizacji) europejskiej, która oparta jest na rzeczywistej demokracji uczestniczącej, wspólnym programie inwestycyjnym, wyrównywaniu poziomu życia Europejczyków i zwiększaniu dostępności usług publicznych.

A wiadomo, że jak sponsor jest – jest dobrze. Bo i pieniądze są, i podstawki do piwa czy inne gadżety rozdawać można do biletów. A bez sponsora – nie ma podstawek, spektakli ani poziomu artystycznego.

Obietnica, że strefy przyniosą pracę i poprawę jakości życia w regionie, okazała się być jedną wielką iluzją. O ile w oficjalnych statystykach wszyscy mówią, ile strefy przyniosły nam miejsc pracy, to nikt nie patrzy, ile miejsc pracy wcześniej zlikwidowano i nikt nie patrzy na jakość tej pracy i warunki zatrudnienia – umowy, zarobki, koszty życia i zdrowia tych ludzi, którzy muszą pracować w fabrykach. Pod tym względem, strefa wysysa z regionu życie. W zamian buduje się kontener i po kilku latach, kiedy kończą się ulgi, przenosi się ten kontener w zupełnie inną część świata.

Trzeba skończyć z myśleniem – którego łatwo się działając w środowiskach zaangażowanych nabawić – że jak kryzys w Polskę porządnie łupnie, to się społeczeństwo „ocknie” i przekona do lewicowości. Po pierwsze, jest to naturalnie wpadanie w pułapkę „imgorzejtymlepsizmu”, który rzadko – co zrozumiałe – cieszy się popularnością wśród potencjalnych ofiar gospodarczego tąpnięcia. Po drugie, jest to zwyczajne złudzenie. Owoce społecznego niezadowolenia zbierze bowiem wyłącznie ten, kto masy rozumie, albo chociaż umie stworzyć pozory, że rozumie. A to oznacza, że ewentualne polityczne możliwości przejdą wszystkim nieprzygotowanym koło nosa.

Potrzebujemy bardziej radykalnego opisu sieci i jej użytkowników. Zamiast formułować apologie sieciowego status quo i redukować internautów do „jednostek nadawczo-odbiorczych”, warto myśleć o tym, jaki model uczestnictwa w sieci będzie najbardziej korzystny z punktu widzenia dobrobytu mas.